Σπουδή σε έναν Όρχη

“Fourty for you, sixty for me,

and equal partners we will be”

Joan Rivers

Κατέβηκε στην παραλία ευθυτενής, σαν να τον παρακολουθούσε ο κύριος Σορόφσκι σε οντισιόν μπαλέτου στο Fame. Μαλλί πλούσιο γκριζωπό, με ορατές τις γραμμές από το συστηματικό όργωμα της τσατσάρας.

Φορούσε μαγιό βερμούδα χαβανέζικο, στενό, που έκρυβε τα 60 του χρόνια, τονίζοντας διακριτικά τα καλλίγραμμα, μπαμπάτσικα μπουτάκια του.

Στη μέση είχε ένα τσαντάκι καφέ, μπανάνα. Σε μας τους μεσήλικες κανεις δε μπήκε στον κόπο να εξηγήσει ότι τα τσαντάκια μέσης έχουν ρυθμιζόμενο μήκος, ώστε να προσαρμόζονται στην περιφέρεια της κοιλιάς. Αποτέλεσμα: τα φοράμε στο μήκος που τα αγοράσαμε, δηλαδή τόσο στενά που σου ανεβαίνει η σκωληκοειδίτιδα στον οισοφάγο, σου κατεβαίνει η αιμορροΐδα στο γόνατο κι η κοιλιά πετάγεται προς τα πάνω, σαν μπάλα μπάσκετ που φράκαρε μεταξύ ταμπλό και στεφάνης.

Τον λένε κύριο Αρχέλαο, όσο σκληρό κι αν ακούγεται. Θα μπορούσε να είναι φυσικός σε επαρχιακό φροντιστήριο, η συνταξιούχος του ΤΑΝΠΥ.

Ανεβοκατέβηκε αργά την παραλία, χωρίς να αφήσει κώλο για κώλο που να μην τον σκανάρει.
Μετά, μπήκε επιφυλακτικά στη θάλασσα μέχρι τα γόνατα κι άρχισε να ρίχνει επάνω του χουφτίτσες νερό, απλώνοντας το ευλαβικά με μικρές κινήσεις στην κοιλιά και το στέρνο, όπως πασαλειβουμε το βούτυρο στη μαραθόπιτα.

Μόλις ολοκληρώθηκε η επάλειψη έκανε μια θεαματική βουτιά στη θάλασσα, αφού σιγουρεύτηκε ότι όλοι τον παρακολουθούσαν – ή έτσι νόμιζε τουλάχιστον.
Ακολούθησαν 10 απλωτές δαιμονιώδους κρόουλ, που αν τον έβλεπε ο Φελπς θα έσκιζε τα μπικίνις του.

Τέλος, βγήκε από τη θάλασσα, επιθεώρησε και πάλι τους κωλους και σκουπίστηκε με την πετσέτα του ταμποναριστά. Δίπλα του πέρασε σαν Μπέννυ Χιλ μια κοπελίτσα, τρέχοντας να προλάβει το κινητό της, που χτυπούσε στους ήχους του Kanye West.

Στα πιτσιρίκια, δεν μπήκε κανεις στον κόπο να εξηγήσει τον κανόνα των αναπάντητων: Αν είναι ένα τηλεφώνημα με πάθος, είναι σίγουρο ότι θα σε ξαναπάρει. Αν είναι ένα τηλεφώνημα χωρίς πάθος, καλύτερα που δεν το πρόλαβες.

Ο κύριος Αρχέλαος χαμογέλασε και κατευθύνθηκε νωχελικά στην ντουζιέρα.
Αφού βεβαιώθηκε ότι δεν τον έβλεπε κανεις – ή έτσι νόμιζε τουλάχιστον -κατέβασε λίγο το μαγιό, ώστε να καθαρίσει από την άμμο την ευαίσθητη περιοχή.

Ξεπρόβαλε ένα σκωροφαγωμένο πακοτίνι και δυο όρχεις αταίριαστοι, ο ένας χοντρός, σφιχτός, πλακουτσωτός σα μπιφτέκι, και ο άλλος μικρός, μίζερος και ζαρωμένος, να κρέμεται 5 πόντους πιο χαμηλά, σα μικρή καμπανουλα που έχει μέσα ένα σιφοριασμένο κεφτέ.

Πλησίασε την ομπρέλα του, φόρεσε μια στρατιωτική βερμούδα on top the μαγιό-βερμούδα, κι από πάνω ένα μπλουζάκι πόλο βεραμάν, με σήμα ένα άλογο, μεγαλύτερο κι από τον καλό του τον όρχη.

Στη συνέχεια, έδεσε την ομπρέλα και τις καρέκλες με μια μεσαιωνική αλυσίδα, τη σφράγισε με ένα λουκέτο πιο μικρό κι από το αρχιδι-κεφτέ κι έφυγε από την παραλία περήφανος και στητός, όπως ήρθε.
Φίλος μου.
Πολύ φίλος μου.
Για να μη σου πω, εγώ σε 10 χρόνια.

* Μουσική Υπόκρουσις: Ramones – Surfin’ Bird

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: