ΒΟΗΘΕΙΑ, ΠΕΦΤΟΥΜΕ! (Το Θεώρημα του Εκατοστού Μαλάκα)

“The Planet is fine. The people are fucked.”

George Carlin

Για να πω την αλήθεια, είμαι μάλλον συνηθισμένος σε νυχτερινά ταξίδια προς ασυνήθιστους προορισμούς. Έτσι, την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα κατά τις 11 το βράδυ στην έξοδο Α11 του ΕλΒελ, με τις κουστουμιές μου, τις γραβατιές μου, το βαλιτσάκι και το τσαντάκι μου, μια μπαμπάτσικη κοκκινοσκουφίτσα, έτοιμη για αναχώρηση προς την επόμενη περιπέτειά της.

Στην αίθουσα αναμονής βρήκα και μια φίλη, που πετούσε κι εκείνη για Τιφλίδα, επιστρέφοντας μετά από 8 χρόνια στην πατρίδα της. Μπήκαμε στο αεροπλάνο μάλλον νωρίς, κατά τις 12 παρά δέκα (η πτήση έφευγε 12.30) και εγώ βρέθηκα στη θέση 21C (διάδρομος), μια θέση που γενικά δυσκολεύει τη θέα, αλλά διευκολύνει σημαντικά την πρόσβαση στο κατούρημα. Άλλωστε – όπως πολλοί γνωρίζετε και ακόμα περισσότεροι υποψιάζεστε – από μια ηλικία και μετά, μαθαίνεις είτε να ιεραρχείς τις προτεραιότητές σου, είτε να φοράς πάνα-βρακάκι, ένα απ’ τα δύο.

Στο παράθυρο (21Α) καθόταν μια νεαρή καλοβαλμένη μαμά, σύζυγος προφανώς κάποιου επιφανούς μέλους της Γεωργιανής ελίτ, που κρατούσε μια τσάντα που πρέπει να κόστιζε περισσότερο από το νεφρό μου, αν θεωρήσουμε ότι λόγω τακτικής ούρησης διαθέτω ακόμα ένα ακμαίο, δραστήριο και σχετικά ακριβό νεφρό. Δίπλα στη μαμά ο υιός, γύρω στα 10, ένα γελαστό αγοράκι, ίδιο με εκείνο το σκασμένο που έπαιζε στο Μόνος στο Σπίτι, μόνο που αυτός δεν ήταν ούτε μόνος, ούτε στο σπίτι, γιατί τα χρήματα, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχουν την ιδιότητα να περιορίζουνε τόσο τη μοναξιά όσο και την κλεισούρα, κακά τα ψέματα.

Μια χαμογελαστή αεροσυνοδός μας πλησίασε, μας πρόσφερε καραμέλες-ζελεδάκια και έδωσε στον μικρό κι ένα τσαντάκι-δώρο με ένα πάζλ, ξυλομπογιές και καραμέλες (δε σας κρύβω ότι φρίαξα από ζήλια, ήθελα κι εγώ πάση θυσία ένα τέτοιο τσαντάκι-δώρο κι ας είχε μέσα μόνο ένα πονστάν κι έναν καθετήρα). Ο μικρός την ευχαρίστησε χαμογελαστός και μου πρόσφερε μια από τις καραμέλες του, την οποία εγώ δέχτηκα, περισσότερο από λαιμαργία παρά από ευγένεια.

Πιάσαμε την κουβέντα και ανακάλυψα ότι μόλις είχαν επιστρέψει με τη μαμά του από τη Ρώμη, ο μικρός μιλούσε τα εγγλέζικα φαρσί (που θάλεγε κι η μάνα μου), η μάνα του μιλούσε τα εγγλέζικα της μάνας μου, η αεροσυνοδός ξαναπέρασε και μας πρόσφερε και δεύτερη φορά ζελεδάκια κι εγώ ξαναπήρα άλλα 2-3 κάνοντάς της νόημα “για τον μικρό”, παριστάνοντας τον προνοητικό πατέρα (αντί για το αδηφάγο κτήνος) κι εκείνη μου χαμογέλασε ζεστά, γιατί στη ζωή αλλιώς φαίνονται τα πράγματα κι αλλιώς είναι, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, μη σας κουράζω.

Στις 12.25 ακριβώς ξεκίνησε το αεροπλάνο να τροχιοδρομεί, εγώ περιχαρής – θα φτάσουμε στην ώρα μας – ο μικρός έκλεισε το τραπεζάκι, η μαμά του το κινητό της κι εγώ έφαγα ένα τελευταίο ζελεδάκι για καλή τύχη. Δεν πέρασαν 30 δευτερόλεπτα και το αεροπλάνο σταμάτησε. Μετά από 10 λεπτά πλήρους ακινησίας – κάποιοι είχαν αρχίσει να δυσανασχετούν – ακούστηκε εκείνη η γνώριμη φωνή “κυρίες και κύριοι, σας μιλώ από το θάλαμο του Κυβερνήτη”, που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι όλοι οι πιλότοι έχουν την ίδια ακριβώς φωνή, όπως άλλωστε και όλοι οι παλιατζήδες. “Δυστυχώς ήμασταν έτοιμοι για την απογείωσή μας, αλλά μια ένδειξη στο θάλαμο μας ειδοποιεί ότι υπάρχει ένα τεχνικό πρόβλημα, το οποίο θα πρέπει να ελεγχθεί. Παρακαλώ, παραμείνετε στις θέσεις σας και ζητούμε συγγνώμη για την καθυστέρηση.” Ακολούθησε μετάφραση της ανακοίνωσης σε ινδο-εγγλέζικα (birdy nam-nam) από την οποία οι περισσότεροι επιβαίνοντες συγκράτησαν μόνο το “technical problem”, γεγονός που μάλλον επιδείνωσε την αναστάτωση.

Αν o Λάιαλ Γουότσον ήταν αυτός που διατύπωσε την Θεωρία του Εκατοστού Πιθήκου, περηφανεύομαι να λέω ότι βρίσκομαι πολύ κοντά στο να τεκμηριώσω την Θεωρία του Εκατοστού Μαλάκα. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η προσθήκη ενός επιπλέον μαλάκα (ας πούμε του τριακοστού, του εκατοστού, δεν έχει σημασία), σε ένα συγκεκριμένο πλήθος μαλάκηδων, είναι ικανή να δημιουργήσει μια κρίσιμη μάζα, που θα πυροδοτήσει σε συνέχεια ανεξέλεγκτες μαλακο-καταστάσεις. Στο δικό μας αεροπλάνο, ο Εκατοστός Μαλάκας είχε τη μορφή ενός κοντού μεσήλικα (σαν και μένα, αλλά κοντού), με καράφλα cover-up (o γνωστός πλαγιοδάνειος), αεικίνητου, κακότροπου, δυσκοίλιου, με ανοιχτό πουκάμισο που τόνιζε το λούτρινο, μικροσκοπικό του στέρνο. Όσο όμως μπόι του στέρησε ο Θεός του Μαλάκα, του το είχε αναπληρώσει σε φωνητικά ντεσιμπέλ. Όρθιος στο διάδρομο, ανεβοκατέβανε έξαλλος πάνω-κάτω ουρλιάζοντας, οι 12 τρίχες που κάλυπταν την καράφλα όρθιες, ξαναμμένες, να φωνάζει σε μια ακατάληπτη γλώσσα, απευθυνόμενος στις αεροσυνοδούς αλλά και σε άλλους συνεπιβάτες – κυρίως κοντούς – οι οποίοι τον κοιτούσαν έκπληκτοι.

Έχοντας τη βοήθεια του μικρού Γεωργιανού αγγλομαθή, ενημερώθηκα ότι το κοντό φοβάται, λέει ότι το αεροπλάνο έχει πρόβλημα, ότι θα πέσουμε και ξεσηκώνει τους υπόλοιπους επιβάτες να μην δεχτούν να πετάξουν και να απαιτήσουν να αλλάξουμε αεροπλάνο. Καθώς η ώρα περνούσε – το κοντό να μην ησυχάζει με τίποτα – άλλοι τρεις κοντοί προστέθηκαν στον αρχικό κοντό και τον ακολουθούσαν – έξαλλοι και αυτοί – στο πέρα-δώθε του στο διάδρομο. Η αεροσυνοδός πλησίασε με το καλαθάκι με τα ζελεδάκια, με τον ύπουλο τρόπο που προσπαθείς να δελεάσεις έναν αφιονισμένο σκύλο με ένα λαχταριστό σαλάμι.

Μάταιο.

Πρέπει να άκουσε κάτι ξεγυρισμένα γεωργιανά καντήλια, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί πανικόβλητη, την ίδια ώρα που, στην ορδή των κοντών προστέθηκαν και τέσσερις γριές οι οποίες ούρλιαζαν κι αυτές εκστασιασμένες. Ο στρατός του κοντού μεγάλωνε πλέον απειλητικά, το κοντό ούρλιαζε στη γλώσσα του, προσθέτοντας πλέον στο τέλος κάθε πρότασης “We die, we die” (ώστε να ενημερωθούμε και εμείς οι αλλοδαποί), ο μικρός αγγλομαθής γέλαγε και μου μετέφραζε τα μπινελίκια, η μάνα του άνοιξε το κινητό και μίλαγε στο τηλέφωνο και μένα μου είχαν τελειώσει τα ζελεδάκια και έβλεπα την παράσταση ξεροσφύρι.

Μέσα στον ξεσηκωμό, ακούστηκε και πάλι η φωνή του πιλότου “Κυρίες και κύριοι, δυστυχώς το πρόβλημα αφορά σε έναν διακόπτη. Αυτός θα αντικατασταθεί τώρα και αναμένουμε να είμαστε έτοιμοι για την απογείωσή μας σε 5 λεπτά, παρακαλώ παραμείνετε στις θέσεις σας.” Έχοντας συγκρατήσει και πάλι μόνο τη λέξη “problem”, o μικρός στρατός είχε αρχίσει να αγριεύει επικίνδυνα. Πλην του Εκατοστού Κοντού, των τριών βοηθών-κοντού και των 4 γριών, πλέον η ομάδα εμπλουτίστηκε με δύο ψηλούς (τα power forward της ομάδας), που δώσανε άλλο ειδικό βάρος και ύψος στο κίνημα. Ο ένας ψηλός μάλιστα απεδείχθη και πολύγλωσσος, καθώς έβριζε την αεροπορική εταιρία σε άπταιστα ελληνικά και αγγλικά, στερώντας από τον μικρό μου φίλο τη χαρά της μεταγλώττισης. Το Εκατοστό Κοντό χτυπούσε επιδοκιμαστικά την πλάτη του Ψηλού, όσο τον χτυπούσε τόσο κόρωνε ο Ψηλός, τα φακ και φουκ δίναν και πέρνανε, οι αεροσυνοδοί πλησιάσανε σε απόσταση ασφαλείας, please sit down, μία που τους το είπανε, μία που τις γράψανε στα γεωργιανά γκογκόφια τους, ο μικρός με λυπήθηκε και μου χάρισε άλλη μια καραμέλα και εκεί, μέσα στο αποκορύφωμα του πανικού, το αεροπλάνο άρχισε ξαφνικά να κινείται.

Μέσα σε τρία δευτερόλεπτα συνέβη το αναπάντεχο. Ο Εκατοστός Κοντός και οι υπήκοοί του επέστρεψαν στις θέσεις τους τρέχοντας, αμίλητοι και κατατρομαγμένοι, κάνοντας μόνο τις απαίσιες γκριμάτσες που έκανε το κοριτσάκι στον Εξορκιστή, όταν ο παππάς το έλουζε με αγιασμό στην κουρούπα. Η επανάσταση είχε κατασταλεί και το ταξίδι ξεκινούσε και πάλι. Το αεροπλάνο έφτασε στον διάδρομο απογείωσης και τα φώτα χαμήλωσαν. Όμως, αντί για το χαρακτηριστικό βουητό της επιτάχυνσης, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι ο πιλότος είχε βάλει την όπισθεν. Επιστρέφαμε στο σημείο βάσης. Σκεφτόμουν ότι τώρα, πραγματικά αλίμονό μας, ποιος είδε τους κοντούς και δεν τους φοβήθηκε.

Ακούστηκε και πάλι η ανακοίνωση: “Κυρίες και κύριοι, το τεχνικό πρόβλημα αποκαταστάθηκε πλήρως και το αεροπλάνο ήταν έτοιμο για απογείωση. Όμως δυστυχώς, μια επιβάτις δεν επιθυμεί να ταξιδέψει και πρέπει να επιστρέψουμε στο σημείο βάσης. Λυπούμαστε για την καθυστέρηση”. Όλοι οι επιβάτες, μαζί και ο στρατός του Κοντού γύρισαν τα κεφάλια τους προς τα τελευταία καθίσματα, όπου επικρατούσε αναστάτωση. Μια κοπέλα είχε ανοίξει το ντουλάπι, πήρε την αποσκευή της και ξεκίνησε να περπατάει συνάμενη-κουνάμενη προς την μπροστινή έξοδο. Τα κοντά έπαθαν ντουβρουτζά. Η κοπέλα που σηκώθηκε δεν είχε βγάλει άχνα από την ώρα που μπήκε, ήταν νέα, όμορφη, ψηλή και δεν είχε ακολουθήσει τον στρατό των κοντών στην απόπειρα πραξικοπήματος. Τα κοντά, στήλη άλατος. Τη βλέπανε να ξεμακραίνει, να φτάνει μπροστά, η πόρτα να ανοίγει και η κοπέλα να κατεβαίνει τη σκάλα.

Με το που κατέβηκε η κοπέλα και απομακρύνθηκε η σκάλα, ένα άλλο κοντό (όχι ο Εκατοστός κοντός, ένας άλλος) αποφάσισε να ηγηθεί νέου κινήματος. Αυτός φαινόταν αποφασισμένος για όλα, σηκώθηκε όρθιος στο διάδρομο, μιλούσε ελληνικά και γεωργιανά, έλεγε ότι πρέπει να κατέβουμε όλοι, αλλά δεν έβριζε, φαινόταν πιο μετριοπαθής (φανταστείτε έναν γεωργιανό μαρκεζίνη, κάτι τέτοιο), τα λόγια του όμως έβαλαν φωτιά στον στρατό των κοντών, που ξεσηκώθηκαν και πάλι. Ο Εκατοστός Κοντός, φοβούμενος ότι θα τον καπελώσει το μετριοπαθές κοντό, άρχισε και πάλι τα ουρλιαχτά. “Change plane! We die, we die!”, οι γριές δε θέλαν και πολύ, σηκώθηκαν όρθιες, άρχισαν να ανοίγουν τα ντουλάπια, να βγάζουν έξω τσάντες, σακούλες, τάπερ, έτοιμοι όλοι να κατέβουν.

Ξάφνου, μέσα στον πανικό, εμφανίστηκε στον διάδρομο ο πιλότος. Αμέσως ο μικρός στρατός έκανε ένα βήμα πίσω. Ο άνθρωπος τους εξήγησε ευγενέστατα ότι υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα, λύθηκε, διορθώθηκε και εκεί που ήμασταν έτοιμοι να πετάξουμε, μια κυρία φοβήθηκε και ζήτησε να κατέβει. Ο Εκατοστός Κοντός επέμενε. Να αλλάξουμε αεροπλάνο. Φοβάται. Κι αυτός, και οι άλλοι κοντοί, κι οι δύο ψηλοί, κι οι γριές. Αδύνατον, τους λέει ο πιλότος. Ο κοντός το χαβά του. Ο πιλότος του λέει, αν θέλεις να κατέβεις, πολύ ευχαρίστως. Το αεροπλάνο θα απογειωθεί σε 5 λεπτά. Όποιος θέλει να κατέβει, να έρθει τώρα στην μπροστινή έξοδο.

Δίνει ένα σάλτο ο Κοντός, ανοίγει το ντουλαπάκι, παίρνει μια χειραποσκευή και φεύγει φουριόζος μπροστά. Με το που φτάνει περήφανος και καμαρωτός στην έξοδο, κοιτάει πίσω του το κοντό, και τι να δει? Τα άλλα κοντά, τα ψηλά και οι γριές, πακτωμένα στα καθισματάκια τους, να κάνουν τους αδιάφορους, να δένουν ζώνες, να βάζουν κινητά στο flight mode, να σφραγίζουν ταπεράκια, τον αφήσαν τον Εκαστό Κοντό μοναχό του.

Ήττα επικών διαστάσεων.

Μουρμούρισε κάτι ακατάληπτα, έκανε δυο σβούρες γύρω από τον εαυτό του, έβαλε το κεφάλι κάτω και επέστρεψε ζεματισμένος στη θεσούλα του, 4-5 καθίσματα πίσω από μένα.

Είχε αρχίσει να βρέχει. Το αεροπλάνο ξεκίνησε με δυόμιση ώρες καθυστέρηση, φτάσαμε στο διάδρομο, οι μηχανές φουλάρανε και σε δυο λεπτά είμασταν στον αέρα. Ησυχία παντού. Ακουγόταν μόνο το κροτάλισμα των φτερών, καθώς λόγω του καιρού υπήρχαν έντονες αναταράξεις.

Για ένα δευτερόλεπτο, μου πέρασε από το μυαλό να λύσω τη ζώνη, να σηκωθώ όρθιος, να πάω στον Εκατοστό Κοντό και να του ουρλιάξω “NOW we die, μαλάκα μου”.

Ετοιμαζόμουν να γίνω ο Εκατοστός Πρώτος Μαλάκας, αλλά σκέφτηκα ότι αυτή η θεωρία δεν υπάρχει ακόμα, είμαστε σε αχαρτογράφητα νερά και στο φινάλε, από ότι αποδείχθηκε τελικά, εκατό μαλάκες φτάνουν και περισσεύουνε.

 

* Η ζωγραφιά: Ο εκατοστός. Μολύβι, παστέλ και ακρυλικά στο μπλοκ με τα τετραγωνάκια.
κοντός2

** Η φωτό: Φωτοκουίζ: Βρες το Κοντό. (για δυνατούς λύτες)

*** Από το συγκεκριμένο περιστατικό υπάρχει και βίντεο. Θα ανεβεί κι αυτό, κατόπιν επεξεργασίας στα προσώπατα.

**** Μουσική Υπόκρουσις: She killed me because I loved her – His Majesty The King of Spain

2 thoughts on “ΒΟΗΘΕΙΑ, ΠΕΦΤΟΥΜΕ! (Το Θεώρημα του Εκατοστού Μαλάκα)

Add yours

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: