ΕΓΩ Σ’ ΑΓΑΠΗΣΑ ΧΟΝΤΡΗ (Ποιός Θανάσης)

"Τρώει η κατσίκα σύκα, και για μας, ούτε γιαρμάς." Peloponnesian Proverb To χασάπικο του Μπάμπη του χοντρού ιδρύθηκε στις αρχές τις δεκαετίας του 60, από τον πατέρα του Μπάμπη, χονδρού και αυτού και κρεοπώλου. Βρίσκεται μέχρι σήμερα στο έμπα του Ζευγολατιού, απέναντι από το μανάβικο και δίπλα στο περίπτερο του Θανάση του Χατζηφωτίου, καμία σχέση... Continue Reading →

Δίαιτα σε μια θάλασσα από πιροσκί

"Tobacco is my favorite vegetable." Frank Zappa Tις μεγαλύτερες κασκαρίκες στη ζωή, τις έχω τραβήξει από συγγενείς μου. Ή συγγενήδες, όπως τους λέμε στο Ζευγολατιό. Η προσωπική μου οδύσσεια με τη δίαιτα ξεκίνησε μετά από μια επίσκεψη στη θεία τη Ροδούλα, που με πληροφόρησε ότι μια ανηψιά της άνοιξε διαιτολογικό ιατρείο στο Παγκράτι. "Εσύ, τώρα,... Continue Reading →

Team Building (από την τοξοβολία στο κωλάδικο)

"Θα είναι σαν να πηγαίνεις στο Καρπενήσι, αλλά δε θα πηγαίνεις στο Καρπενήσι" Γέρων Ρασπούτιν Απέναντι σε κάθε νέα μόδα είμαι γενικά δύσπιστος. Eδώ που τα λέμε, μάλλον κακογερνάω και γίνομαι σταδιακά καχύποπτος απέναντι στα πάντα, ειδικά σε ζητήματα που τα θεωρώ προσωπικές σταθερές, πχ. αν μου στείλει ο PortoFinos την πίτσα με άλλο ντελιβερά... Continue Reading →

μα με τη γοργόνα;

(disclaimer: ίσως η πιο υποκειμενική ματιά σε δίσκο που έχει γραφτεί έβερ)  Είχε περάσει ήδη μια ώρα από τη στιγμή που πάρκαρε το αμάξι έξω από το diner αυτό, flying boots το έλεγαν κι ήταν κοντά στο σπίτι του, κοντά τρόπος του λέγειν, όταν ζούσε στην πόλη όλα ήταν δίπλα, και το καφέ εκείνο το... Continue Reading →

Έλα πάρε μου την λύπη

Στον χαλαντραίο Αλεχάντρο, που επιστρέφει Μεγάλο Σαββάτο. Δεν μ' άρεσε ο πύραυλος, ούτε τα ξύλινα κουταλάκια, ούτε το κασάτο, το κυπελλάκι Παπασπύρου είχε την πικρία του κακάου, έπαιρνα ξυλάκι βανίλια εγώ...την Γέφυρα του ποταμού Κβάι την είδα μόνο μεγάλος, αλλά μου λέγαν την ιστορία, μόνο έτσι έτρωγα, ήμουν μίζερος με το φαΐ, υπήρχε και το... Continue Reading →

Η Απαγωγή του Δασκάλου

Si metrum non habet, non est poema* Για τους κατοίκους της Ανδρομέδας, οι άποικοι της Γης ανέκαθεν παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τον Γενάρη του 2018, σε μια καταδρομική επιχείρηση στα Μελίσσια, οι Ανδρομήδες κατάφεραν να απαγάγουν το enfant gate του ανθρώπινου είδους και να το μεταφέρουν μυστικά στα εργαστήριά τους στο Δυόν της Ανδρομέδας, μια μικρή... Continue Reading →

The last to die (μικρά ‘για πάντα’)

(ή αλλιώς τι μπορεί να σου κάνει μια φωτογραφία κι ένα τραγούδι-σε διασκευή κιόλας) είχε περάσει ήδη μια ώρα από τη στιγμή που είχαν εγκαταλείψει την ελπίδα ότι αυτό θα τελείωνε σύντομα, είχαν περπατήσει ως το σημείο του ατυχήματος κι είχαν καθίσει στο γρασίδι, δίπλα δίπλα, ν’αγναντεύουν τους καπνούς χωρίς να μιλάνε- είχε περάσει ήδη... Continue Reading →

Lenox, Georgia

Μαζευτήκαμε στην είσοδο που μας ήθελε ο διαχειριστής συνέλευση, να βάλουμε, λέει πυροσβεστήρες στους ορόφους, διότι προβλέπεται από την νομοθεσία, και άνθρωποι είμαστε, κάτι γίνεται ξερωγώ, και είπε ο τρίτος όροφος κάντε ότι θέλετε, εγώ πάντως δεν πληρώνω κερατιάτικα, να τα βάλει όποιος θέλει στον όροφό του, κι' αυτός έχει ασφάλεια πυρός. Και τούπε ο... Continue Reading →

Ψεύτη Ντουνιά

Barba non facit philosophum* Κάτσαμε κάτω από το Δέντρο σε κύκλο. Ο Δάσκαλος είχε προτείνει αρχικά να κάτσουμε όλοι περιμετρικά γύρω από το Δέντρο, αλλά στην ανατολική πλευρά υπήρχε ένας μικρός κάκτος και θα ήταν άδικο να πρέπει κάποιος να βάλει τον κώλο του πάνω σε ένα κάκτο, όσο μεγάλη κι αν είναι η επήρεια... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑