Όλα Είναι Δρόμος

«Ήταν ο Θεός που επέτρεψε στον κύριο και στην κυρία Καρλάιλ να παντρευτούν, κι έτσι να κάνει δυστυχισμένους μόνο δυο ανθρώπους αντί για τέσσερις» Samuel Butler Η θεία η Ερατώ κι ο θείος ο Τέλης ζούσαν από τότε που τους θυμάμαι σε ένα τεράστιο διώροφο, γωνία Μεγάλου Δρόμου και Νικηταρά στο Βραχάτι Κορινθίας. Εδώ να... Continue Reading →

Κάτι Συμβαίνει με την Ελένη (Το Μπισκοτάκι)

Επιστρέφοντας από το νησί μέσα στο πλοίο, καθόμουν σε εκείνα τα σαλονάκια τα κόκκινα, μασουλώντας με τρόπο ομολογουμένως ενοχλητικό τα πατατάκια μου. Η μέρα καθημερινή και έτσι το σαλόνι ήταν μισοάδειο (ή μισογεμάτο, κατά τους απαισιόδοξους). Σε μια στιγμή εμφανίστηκε ένα κοριτσάκι με εμφανές νοητικό πρόβλημα - η Ελένη - και άρχισε να περιδιαβαίνει στο... Continue Reading →

Τα Βαφτίσια της Αγλαΐας (Λάδι στη Φωτιά)

"Αν δεν έχεις να πεις καλή κουβέντα για κανέναν, σε παρακαλώ κάθισε δίπλα μου" Alice Longworth Στα χωριά, τα βαφτίσια αποτελούν με διαφορά τον βασιλιά των κοινωνικών events. Xωρίς να θέλω να υποτιμήσω την αξία ενός καλού γάμου ή μιας ενδιαφέρουσας κηδείας, τα βαφτίσια είναι εκείνα που με διαφορά σηκώνουν την κούπα. Γιατί πολύ απλά,... Continue Reading →

ΕΓΩ Σ’ ΑΓΑΠΗΣΑ ΧΟΝΤΡΗ (Ποιός Θανάσης)

"Τρώει η κατσίκα σύκα, και για μας, ούτε γιαρμάς." Peloponnesian Proverb To χασάπικο του Μπάμπη του χοντρού ιδρύθηκε στις αρχές τις δεκαετίας του 60, από τον πατέρα του Μπάμπη, χονδρού και αυτού και κρεοπώλου. Βρίσκεται μέχρι σήμερα στο έμπα του Ζευγολατιού, απέναντι από το μανάβικο και δίπλα στο περίπτερο του Θανάση του Χατζηφωτίου, καμία σχέση... Continue Reading →

Δίαιτα σε μια θάλασσα από πιροσκί

"Tobacco is my favorite vegetable." Frank Zappa Tις μεγαλύτερες κασκαρίκες στη ζωή, τις έχω τραβήξει από συγγενείς μου. Ή συγγενήδες, όπως τους λέμε στο Ζευγολατιό. Η προσωπική μου οδύσσεια με τη δίαιτα ξεκίνησε μετά από μια επίσκεψη στη θεία τη Ροδούλα, που με πληροφόρησε ότι μια ανηψιά της άνοιξε διαιτολογικό ιατρείο στο Παγκράτι. "Εσύ, τώρα,... Continue Reading →

Team Building (από την τοξοβολία στο κωλάδικο)

"Θα είναι σαν να πηγαίνεις στο Καρπενήσι, αλλά δε θα πηγαίνεις στο Καρπενήσι" Γέρων Ρασπούτιν Απέναντι σε κάθε νέα μόδα είμαι γενικά δύσπιστος. Eδώ που τα λέμε, μάλλον κακογερνάω και γίνομαι σταδιακά καχύποπτος απέναντι στα πάντα, ειδικά σε ζητήματα που τα θεωρώ προσωπικές σταθερές, πχ. αν μου στείλει ο PortoFinos την πίτσα με άλλο ντελιβερά... Continue Reading →

μα με τη γοργόνα;

(disclaimer: ίσως η πιο υποκειμενική ματιά σε δίσκο που έχει γραφτεί έβερ)  Είχε περάσει ήδη μια ώρα από τη στιγμή που πάρκαρε το αμάξι έξω από το diner αυτό, flying boots το έλεγαν κι ήταν κοντά στο σπίτι του, κοντά τρόπος του λέγειν, όταν ζούσε στην πόλη όλα ήταν δίπλα, και το καφέ εκείνο το... Continue Reading →

Έλα πάρε μου την λύπη

Στον χαλαντραίο Αλεχάντρο, που επιστρέφει Μεγάλο Σαββάτο. Δεν μ' άρεσε ο πύραυλος, ούτε τα ξύλινα κουταλάκια, ούτε το κασάτο, το κυπελλάκι Παπασπύρου είχε την πικρία του κακάου, έπαιρνα ξυλάκι βανίλια εγώ...την Γέφυρα του ποταμού Κβάι την είδα μόνο μεγάλος, αλλά μου λέγαν την ιστορία, μόνο έτσι έτρωγα, ήμουν μίζερος με το φαΐ, υπήρχε και το... Continue Reading →

Η Απαγωγή του Δασκάλου

Si metrum non habet, non est poema* Για τους κατοίκους της Ανδρομέδας, οι άποικοι της Γης ανέκαθεν παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τον Γενάρη του 2018, σε μια καταδρομική επιχείρηση στα Μελίσσια, οι Ανδρομήδες κατάφεραν να απαγάγουν το enfant gate του ανθρώπινου είδους και να το μεταφέρουν μυστικά στα εργαστήριά τους στο Δυόν της Ανδρομέδας, μια μικρή... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑