Τα Έξυπνα Κιλά

«Η ηλιθιότητα, ο εγωισμός και η καλή υγεία αποτελούν τις τρεις προϋποθέσεις της ευτυχίας. Βεβαίως, αν σου λείπει η ηλιθιότητα, τα υπόλοιπα δύο από μόνα τους δεν παίζουν και ιδιαίτερο ρόλο» Julian Barnes Είχα μια θεία πολύ αγαπημένη, πολύ ξεροκέφαλη και πολύ χουνδρή, που είχε με τη σειρά της μια κόρη, χουνδρή κι αυτή και... Continue Reading →

Απλοί Αθρώποι

«Να χες ένα ψεγάδι, Έστω ένα μονάχα, Να μην ντρέπομαι που’ χω Ένα μάτι πιο λίγο. Στον καημό σου να κάνω Πως εδάκρυσα τάχα, Και να μην αρρωστήσω, Στη χαρά σου και φύγω» Σκέφτομαι κάποιες στιγμές πώς θα αντιδρούσα, αν το θύμα ήμουν εγώ. Αν είχα ζήσει έναν τέτοιο εφιάλτη, σε παιδική ή εφηβική ηλικία,... Continue Reading →

Κακό Σπυρί

Fiat iustitia, et pereat mundus* (ας αποδοθεί δικαιοσύνη και ας χαθεί ο κόσμος) Ο κύριος Σπύρος ξύπνησε εκείνο το βροχερό χειμωνιάτικο βράδυ με έναν απίστευτο πονοκέφαλο και με ένα τεράστιο, τρομακτικό σπυρί στον κώλο. Για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό το σπυρί το είχε από μικρός. Ίσως να μην ήταν πάντα τόσο μεγάλο, ίσως όταν ήταν... Continue Reading →

Άναξ ή Όνος

Έφτασα νύχτα με ένα τρένο παγωμένο,σε τόπο ξένο, σκοτεινό, αλλοπαρμένο,Κάτσε μαζί αν θες να ακούσεις το σαράκι μου,Έφτασα μόνος,άναξ ή όνος,κι εχω κρυμμένη μια ζωήστο βαλιτσάκι μου Απ τη γενιά μου είμαι εγώ ο τελευταίος,Πότε τρελός, πότε κακός, πότε ωραίος,Από την Τροία, την ελιά, τη Μενεμένη,Δεν έχω στράτα και βολή,Δεν έχω δεύτερο βρακί,Ούτε έχω φέρει... Continue Reading →

Ο ΜΑΜΟΥΝ ΣΤΟ ΖΕΥΓΟΛΑΤΙΟ (Ξένος για σένα και γιατρός)

"Να πεις στον Καραλή,Είμαι ακόμα το καλό παιδί που γνώρισε,Απλά πιο κουρασμένο,Να πεις στον Καραλή,Τον μπέμπη η ζωή τον στεναχώρησε,Αλλά δεν έγινε ποτέ μαλακισμένο» Καλοτάξιδο – Cortes H κυρα-Αγγέλα καθόταν στο δεύτερο σκαλί μπροστά στο σπίτι της, με μια γαλάζια λεκανίτσα από δίπλα, να καθαρίζει φασολάκια στην ποδιά της. Η γυναίκα ενός Στεργιόπουλου δεν αρκούσε... Continue Reading →

Dum Vivimus Vivamus (Στης Καλλιόπης)

Dum vivimus vivamus* Όλα κάποια στιγμή τελειώνουν. Είτε είναι παγωτό, είτε πονόδοντος, είτε ο έρωτας, είτε το πρόγραμμα για τα μάλλινα στο πλυντήριο των ρούχων. «Μια ζωή είναι, θα περάσει», αυτό ήταν το μότο της ζωής του. Και έτσι για τον κύριο Πολύκαρπο, η καραντίνα δεν έλεγε και πολλά πράγματα. Από το σπίτι έβγαινε ελάχιστα... Continue Reading →

Δόκτωρ Χαράλαμπος (Το Εμβόλιον)

Για ύπνο λίγο έπεσα, αργά το μεσημέρι, Κουράστηκα απ το καθησιό και από το χασομέρι, Εγώ μες το κρεβάτι μου, κι ο ήλιος έξω λάμπει, Κι είδα ένα όνειρο λοιπόν, Που είχε για σταρ έναν γιατρόν, Τον δόκτωρ Χαραλάμπη.   Εδούλευε νυχθημερόν, γιατί ήτανε επίμων, Γιατρός εκ της Αμερικής κι άριστος επιστήμων, Καμιά δεν το... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑