Καλή μας Απόλαυση

Έχω επισκεφθεί τελευταία ορισμένα trendy εστιατόρια, δοκίμασα διάφορα πιάτα κι έχω να μοιραστώ μαζί σας ένα μυστικό. Ένα μυστικό για εμάς τους μεσήλικες. Εμείς, που λέτε, οι μεσήλικες, έχουμε ένα χούι: Έχουμε ανάγκη από φαΐ. Κανονικό φαΐ. Και εξηγούμαι, ξεκινώντας από τα ορεκτικά: Τα ορεκτικά είναι τα πιάτα που τα βάζουμε "στη μέση". Δηλαδή θα... Continue Reading →

Παγκόσμια Μέρα Μεσηλίκων (ΠΑ.Μ.ΜΕ?)

«Θα φύγω νύχτα, Και τα ίχνη μου θα χάσεις, Και στο παράθυρο θα βγεις σα θεατρίνα, Θα δώσεις μια, Απ τις φτηνές σου παραστάσεις, Με λόγια ψεύτικα, θα μου φωνάζεις: Γύρνα» Άγγελος Διονυσίου ======================== Κοίταξα στο ημερολόγιο. 1η Οκτωβρίου. Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων. Ξανακοίταξα. 1η Ιουνίου. Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού. Και κάπως έτσι μου ήρθε. Λες,... Continue Reading →

Περιμένοντας κάτι Απίθανο να Συμβεί

Kύριος Απίθανος: Παιδί μου, τι κάνεις εκεί? Απιθανόπαιδο: Περιμένω. Κύριος Απίθανος: Και τι περιμένεις? Απιθανόπαιδο: Περιμένω κάτι απίθανο να συμβεί. (The Incredibles)  ------------------------- Ανοίξαμε με το Δάσκαλο την τηλεόραση, για να ενημερωθούμε για τις εξελίξεις. Να δούμε τι γίνεται με τα παιδιά στη Συρία, τoυς καταυλισμούς στα νησιά, τις εμπλοκές με την γείτονα (όταν υπογράφουμε... Continue Reading →

Κάθε Κατεργάρης στον Μπάγκο Του (Η Επίσκεψη)

Όταν ήμουνα παιδί, κάθε 11 του Σεπτέμβρη πηγαίναμε επίσκεψη στη θεία Ευανθία, που είχε τη γιορτή της. Μαζευόμασταν στο σπίτι της στο Χολαργό όλη η οικογένεια, θείοι, ξαδέρφια, ανήψια, δευτεροξάδερφα για να της πούμε χρόνια πολλά. Να εξηγήσω ότι τη θεία την Ευανθία την βλέπαμε – εμείς τα παιδιά σίγουρα, αλλά πιθανολογώ και όλη η... Continue Reading →

Η Οδύσσεια του Θείου Κώστα (το σκουμπρί)

"Ένας σύζυγος είναι ό,τι απέμεινε από τον γκόμενο, μετά την απονεύρωση." Helen Rowland Ο θείος Κώστας και η θεία η Μαρίκα δεν κάνανε ποτέ παιδιά, αλλά κάνανε συχνότατα μπάνιο, τουλάχιστον στη θάλασσα. Συνταξιούχοι από τότε που τους θυμάμαι, ξεχειμωνιάζανε στην ερωτική τους φωλέα στο Δουργούτι, και από Πάσχα μέχρι Οκτώβριο κατηφόριζαν στο πατρικό του Κώστα,... Continue Reading →

Πεθαίνω για σένα ( Η Μάγισσα της Γκούρας)

Κεφάλαιο 1ο - Η Μάγισσα της Γκούρας  «Την γυναίκα μου σκεπάζει, Η σεπτή ετούτη πλάξ, Την ηράσθην όταν ήμουν, Νέος, όμορφος και βλάξ. Αναπαύσου εν ειρήνη, Φίλτατή μου Μαριγώ, Αναπαύεται εκείνη, Αναπαύομαι κι εγώ.» (Επιτύμβιος στήλη, εις το Νεκτροταφείον Σύρας» Ο κύριος Αμπατζόγλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λέχαιον, την εποχή που το Λέχαιον ονομαζόταν ακόμα... Continue Reading →

Ένας παπαγάλος από το Ζευγολατιό

«Να ποτίσω?, ρώτησε, Ρώτησε και πότισε, Βράχηκε, λασπώθηκε Κι έτσι σιναχώθηκε. Και μετά από όλα αυτά, Πυρετοί και εμετά. Έτσι χειροτέρεψε, Δεν έτρωγε και έρεψε. Κι όταν το ρολόι του, στον τοίχο τρεις αντήχησε, Τι ήθελα το πότισμα?, είπε Και ξεψύχησε.» ΜΠΟΣΤ «Βόηθα Παναγιά μου, να βρεθεί επιτέλους ένα γιατρός, να μου πει τι έχω»... Continue Reading →

Το Σπίτι του Τσάρλι

"The first sign of his approaching end was when one of my old aunts, when undressing him, removed a toe with one of his socks." Graham Greene Εκείνη την Παρασκευή, πέρασα βιαστικά από τον Μικέ να πάρω τα σοκολατάκια μου (πάντα έχω στο γραφείο σοκολατάκια), γιατί στις δυόμισι είχα ραντεβού με τον κύριο Κώστα. Ο... Continue Reading →

Μια Κηδεία Καθώς Πρέπει

"I told my wife, I wanna be cremated. She's planning a barbeque." Rodney Dangerfield Όταν πέθανε ο θείος ο Χαράλαμπος από το Βραχάτι, η κηδεία ορίστηκε να γίνει στην Κόρινθο, ένα βροχερό πρωινό του Δεκεμβρίου. Στα χωριά - ανεξαρτήτως ταξικής προέλευσης - όταν με το καλό τα κορδώσεις, θα σε θάψουν υποχρεωτικά στο νεκροταφείο του... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑